Ο αφηγηματικός υπαινιγμός ή και ο κακέκτυπος δημοσιογραφικός λόγος προς χάριν εντυπωσιασμού του κοινού είναι ένα από τα συνήθη θέματα αντιπαράθεσης στην καθημερινή ειδησεογραφική ροή. Θέματα αισθησιακού περιεχομένου και εντόνως «αιματοβαμμένου» ρεπορτάζ έχουν γίνει, πολλές φορές, προϊόν «εμπορικής» διαχείρισης. Όταν ο συντάκτης επικαλείται το δημόσιο συμφέρον με την προβολή αισθησιακού ή επονείδιστου περιεχομένου, θα πρέπει να είναι σε θέση να το τεκμηριώσει. Κάθε δημοσίευμα μπορεί να εγείρει ερωτήματα, εφόσον το υλικό που περιέχει μπορεί να θεωρηθεί είτε εντυπωσιοθηρικό, είτε αποκρουστικό. Μολονότι το πρώτο πράγμα που έρχεται στο μυαλό είναι οι φωτογραφίες και τα βίντεο που περιλαμβάνουν αίμα και γυμνότητα, ηθικά ζητήματα μπορούν, επίσης, να προκύψουν σε άρθρα που περιγράφουν πορνογραφία ή ακρωτηριασμό ή σε ηχητικά αποσπάσματα, όπου ακούγονται άνθρωποι σε στιγμές αγωνίας (ακόμα και τηλεφωνικές κλήσεις προς την Αστυνομία ή την Πυροσβεστική σε επείγουσες καταστάσεις). Η προσέγγιση του «όσο το δυνατόν λιγότερα» λαμβάνει, πρώτα απ’ όλα, υπόψη τους αναγνώστες. Αναλόγως του δημοσιογραφικού ρεπορτάζ που κάποιος καλύπτει, το κοινό μπορεί να αντιδράσει άσχημα απέναντι σε υλικό που δείχνει να μην εξυπηρετεί τις ανάγκες της ιστορίας, αλλά προβάλλεται απλώς για να προκαλέσει. Σύμφωνα με αυτήν την προσέγγιση, οι θεατές-ακροατές-αναγνώστες μπορούν να καταλάβουν τον τρόμο ενός βομβαρδισμού, χωρίς να αναζητούν διαμελισμένα πτώματα κι αντιλαμβάνονται τη φρίκη του γενετήσιου ακρωτηριασμού, χωρίς την περιγραφή του με κάθε λεπτομέρεια. Οι αναγνώστες δεν έχουν ανάγκη όλες τις φρικτές λεπτομέρειες προκειμένου να σχηματίσουν μια άποψη για βομβιστές ή σκληρούς δολοφόνους. Η δραματοποιημένη αναπαράσταση εγκλήματος κατά ζωής ή ενός βιασμού θα πρέπει να θεωρείται κατασκευή που εμπίπτει στην εντυπωσιοθηρία.        Ο δημοσιογράφος έχει απόλυτη ευθύνη απέναντι στο κοινό. Δεν πρέπει να εκθέτει το κοινό που τον παρακολουθεί σε εικόνες και σχολιασμούς εξαιρετικά βίαιους και αποκρουστικούς. Στην πρακτική της λεγόμενης «επεξεργασμένης πραγματικότητας», πρέπει να επικρατεί η άποψη του ελέγχου και της τεκμηρίωσης των πληροφοριών και ο περιορισμός της εύκολης εντυπωσιοθηρίας, που μπορεί να προκαλέσει αδικαιολόγητη αναστάτωση στην κοινή γνώμη. Η διακριτικότητα και η επίδειξη ευαισθησίας έναντι των πολιτών που μπορούν να υποστούν ακόμα και ψυχικό κλονισμό από μια σκληρή περιγραφή ή μια οπτική εικόνα, θα πρέπει να βρίσκεται στην προτεραιότητα του κάθε λειτουργού ενημέρωσης.

• Ο δημοσιογράφος έχει απόλυτη ευθύνη απέναντι στο κοινό και δεν πρέπει να το εκθέτει σε εικόνες και σχολιασμούς εξαιρετικά βίαιους και αποκρουστικούς
• Η διακριτικότητα και η επίδειξη ευαισθησίας έναντι των πολιτών που μπορούν να υποστούν ακόμα και ψυχικό κλονισμό από μια σκληρή περιγραφή ή μια οπτική εικόνα, θα πρέπει να βρίσκεται στην προτεραιότητα του κάθε λειτουργού ενημέρωσης
• Όταν πρόκειται για τη δημοσίευση οπτικού υλικού που μπορεί να περιέχει ωμότητες, σκληρές σκηνές, υβριστικού ή και πορνογραφικού περιεχομένου, τότε χρησιμοποιείται επιλεκτικά το υλικό με το λιγότερο, ενδεχομένως, προσβλητικό περιεχόμενο